ΤΡΙΗΡΗΣ
Υπήρξε ο πρωταγωνιστής των ναυμαχιών κατά την κλασική
περίοδο και υμνήθηκε τόσο για την ομορφιά όσο και για την πολεμική του ισχύ. Ναυπηγήθηκε
περί τα τέλη του 8ου αιώνα π.Χ. από τον περίφημο Κορίνθιο ναυπηγό Αμεινοκλή. Αν
και οι πρώτοι που ναυπήγησαν τριήρεις ήταν οι Κορίνθιοι, εντούτοις, ήταν οι
Αθηναίοι εκείνοι που έφθασαν στο αποκορύφωμα της ναυπηγικής τους τέχνης, σε
συνδυασμό με την αισθητική, ώστε να θεωρούνται οι αθηναϊκές τριήρεις ως οι πιο
όμορφες.
Το κυρίως πλήρωμα καθώς και την κινητήρια δύναμή της
τριήρους αποτελούσαν οι 170 κωπηλάτες της (από κάθε πλευρά: 27 θαλαμίτες, 27
ζυγίτες και 31 θρανίτες). Οι κωπηλάτες, αλλιώς ονομάζονταν κι ερέτες από το
ρήμα ερέσσω =κωπηλατώ , ήταν ελεύθεροι πολίτες οι οποίοι με άριστο συντονισμό
κατάφερναν να κάνουν απίθανους ελιγμούς. Διαιρούντο σε τρείς κατηγορίες,
ανάλογα με τις θέσεις στις οποίες κάθονταν. Οι ερέτες στο κατώτατο διάζωμα ονομάζονταν
θαλαμίτες (εκ του θάλαμος) και ήταν 27 από κάθε πλευρά. Χειρίζονταν τις
θαλάμιες κώπες οι οποίες απείχαν 40 εκατοστά πάνω από την ίσαλο γραμμή [2]. Στο
μέσο διάζωμα, στα «ζυγά» του σκάφους, ονομάζονταν ζυγίτες και ήταν επίσης 27.
Χειρίζονταν τις ζύγιες κώπες οι οποίες ήταν υψηλότερα από την επιφάνεια της
θαλάσσης (1 μέτρο πάνω από την ίσαλο γραμμή). Τέλος, οι θρανίτες (εκ του
θράνος/θρανίο) που ήταν 31, χειρίζονταν τις θρανίτιδες κώπες οι οποίες απείχαν
1,60 μ. από την ίσαλο γραμμή. Τα πιο μακριά και βαριά κουπιά ήταν προς το
κέντρο του πλοίου (4.65μ) σε αντίθεση με εκείνα που βρίσκονταν στην πλώρη και
στην πρύμνη (4.41 μ.) [3]. Η διάταξη των κουπιών σε σχέση με τα σέλματα των
κωπηλατών, ήταν κλιμακωτή τόσο κατά το μήκος των πλευρών όσο και κατά το πλάτος.
Επικεφαλής ήταν ο τριήραρχος, ο οποίος είχε το γενικό πρόσταγμα και κάλυπτε τα
έξοδα της συντηρήσεως του πλοίου. Ακολουθούσε ο κυβερνήτης ο οποίος ασκούσε
καθήκοντα συγχρόνου πλοιάρχου, δηλαδή ήταν υπεύθυνος για την καλή διοίκηση του
πλοίου και την ασφάλεια αυτού, του φορτίου, των επιβαινόντων, καθώς και για την
τήρηση της τάξεως. Είχε ιδιαίτερη μόρφωση και γνώσεις ώστε να κυβερνά
αυτοπροσώπως το σκάφος.
ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΝ ΥΠΟΨΗ ΠΡΙΝ
ΜΙΑ ΝΑΥΜΑΧΙΑ
Κατά τους σταθερούς παράγοντες εξετάζεται η υδρογραφία
(βάθη, ρεύματα, παλίρροια, ναυτιλιακοί κίνδυνοι), το έδαφος και η τοπογραφία
(διαμόρφωση ακτογραμμής, νησιώτικα συμπλέγματα), το κλίμα και οι καιρικές
συνθήκες, οι τόποι και οι αποστάσεις, οι συνθήκες υγιεινής, τα μόνιμα αμυντικά
έργα, οι γραμμές εφοδιασμού και οι επικοινωνίες. Στις περισσότερες ναυμαχίες,
υπήρχε η γνώση και η εκμετάλλευση των παραγόντων αυτών καθώς και των συνδυασμών
τους. Η πλέον χαρακτηριστική μελέτη των σταθερών παραγόντων ενδέχεται να ήταν
εκείνη περί Γεωγραφίας / καιρού. Ο τρόπος εκμετάλλευσής της γινόταν με σκοπό να
βελτιστοποιηθεί η χρήση της διαθέσιμης ισχύος. Μια ενδεικτική απόδειξη
ελλείψεως μελέτης της Περιοχής Επιχειρήσεων αντλούμε από την ναυμαχία της Λάδης2 (499
π.Χ. Μιλήτου άλωσις). Ο Ιωνικός στόλος με την συντριπτική τους ήττα από τους
Πέρσες κατανόησαν το πρώτο, μεταξύ άλλων, δίδαγμα που αφορά την εκμετάλλευση
του γεωγραφικού χώρου. Στην εν λόγω ναυμαχία, τα περσικά πλοία κινούνταν πολύ
άνετα στην ευρύτητα του κόλπου της Μιλήτου με αποτέλεσμα να επικρατήσουν πολύ
εύκολα στα λίγα πλοία του ελληνικού στόλου που είχαν απομείνει. Αυτό για τους
ηττημένους ήταν μια οδυνηρή απόδειξη ελλείψεως μελέτης της Περιοχής
Επιχειρήσεων. Αργότερα όμως, με τις ναυμαχίες στο Αρτεμίσιο και στην Σαλαμίνα
απέδειξαν ότι ήταν όχι μόνο άριστοι μαθητές ναυτικής τακτικής αλλά και δάσκαλοι
του ναυτικού πολέμου.
Συνεχίζοντας, θα αναφερθούμε, με χρονολογική σειρά, σε
κάποιες από τις σημαντικότερες ναυμαχίας που εξελίχθηκαν κατά την αρχαιότητα.
v Κατά
τη διάρκεια των Περσικών πολέμων
διεξήχθησαν οι εξής σημαντικές ναυμαχίες:
1)
Του Αρτεμισίου
2)
Της Σαλαμίνας
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΑΡΤΕΜΙΣΙΟΥ
Η Ναυμαχία του Αρτεμισίου, που διεξήχθη παράλληλα με
τη μάχη των Θερμοπυλών, είναι θαλάσσια σύγκρουση μεταξύ Ελλήνων και
Περσών, κατά τη δεύτερη περσική εισβολή.Οι Πέρσες ξεκίνησαν, υπό την
ηγεσία του Ξέρξη Α', εισβολή στην Ελλάδα, με στόχο να αποκαταστήσουν το γόητρο
τους μετά την ήττα από τους Αθηναίους στον Μαραθώνα, το 490 π.Χ. Ο
Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός Θεμιστοκλής πρότεινε στους Έλληνες
να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στους στενούς χώρους των Θερμοπυλών και του
Αρτεμισίου.Ο περσικός στόλος είχε χάσει περίπου τετρακόσια πλοία λόγω θύελλας
στη Μαγνησία, ενώ αργότερα έχασε άλλα διακόσια πλοία στην Εύβοια, τα οποία
έστειλε για να παγιδεύσει τους Έλληνες. Μετά από δύο μέρες μικροσυγκρούσεων,
ξεκίνησε η κύρια μάχη, που έληξε για τους αντιπάλους με ίσες απώλειες. Ο
συμμαχικός στόλος έχασε περίπου τα μισά πλοία του, ενώ ο περσικός στόλος έχασε
το 1/4 των πλοίων του. Οι Έλληνες, όμως, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στη
Σαλαμίνα, όταν έμαθαν το αποτέλεσμα της μάχης των Θερμοπυλών. Η ναυμαχία του
Αρτεμισίου, κατά τον Τομ Χόλλαντ, δεν θεωρείται σημαντική, καθώς οι Έλληνες δεν
κατάφεραν να σταματήσουν τον περσικό στόλο - από την άλλη, ούτε οι Πέρσες
κατάφεραν να καταστρέψουν ή να αποδυναμώσουν τον ελληνικό στόλο. Αποτελούσε
όμως την πρώτη εμπειρία για τα ελληνικά
πληρώματα, η οποία αποδείχθηκε αποφασιστική στη ναυμαχία της Σαλαμίνας -
οι Έλληνες είχαν μάθει τις τακτικές των Περσών.
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ
Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας διεξήχθη στις 22
Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ, στα Στενά
της Σαλαμίνας (στον Σαρωνικό Κόλπο, κοντά στην Αθήνα)
μεταξύ της συμμαχίας των ελληνικών πόλεων-κρατών και
της Περσικής Αυτοκρατορίας. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας αποτέλεσε την
σημαντικότερη σύγκρουση και την αρχή του τέλους της δεύτερης περσικής
εισβολής στην Ελλάδα, η οποία ξεκίνησε το 480 π.Χ.Αρχικά, οι Έλληνες σχεδίαζαν
να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο (ξηρά και
θάλασσα αντίστοιχα), αλλά το σχέδιό τους απέτυχε. Οι Πελοποννήσιοι ήθελαν να
σταματήσουν τον περσικό στόλο στον Ισθμό της Κορίνθου. Παρ' όλ' αυτά,
ο Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός Θεμιστοκλής έπεισε τους Έλληνες να
αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα, ελπίζοντας ότι μια νίκη θα εμπόδιζε
τους Πέρσες να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Ο Θεμιστοκλής ανάγκασε
τον Ξέρξη να επιτεθεί στα Στενά της Σαλαμίνας, όπου η αριθμητική
υπεροχή των Περσών ήταν άχρηστη και προβληματική. Ο βασιλιάς Ξέρξης, βέβαιος
για τη νίκη, ανέβηκε σε μία πλαγιά του βουνού Αιγάλεω για να παρακολουθήσει τη
ναυμαχία. Στη ναυμαχία, ο ελληνικός στόλος πέτυχε μια σημαντική νίκη, αφού
κατέστρεψε 300 περσικά πλοία.
ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΩΝ
ΣΥΒΟΤΩΝ
Η ναυμαχία των Συβότων πραγματοποιήθηκε
το 433 π.Χ. ανάμεσα στους Κορίνθιους και τους Κερκυραίους στις
νησίδες Σύβοτα, πριν την έναρξη του Πελοποννησιακού πόλεμου. Το 436 π.Χ. στην Επίδαμνο προκλήθηκαν
ταραχές ανάμεσα στους ολιγαρχικούς και τους δημοκρατικούς της πόλης. Οι
Επιδάμνιοι κάλεσαν σε βοήθεια τους Κερκυραίους. Οι Κερκυραίοι όμως αρνήθηκαν.
Τότε όμως αναζήτησαν βοήθεια στους Κορινθίους. Οι ολιγαρχικοί ζήτησαν βοήθεια
από τους Κερκυραίους. Έτσι τον επόμενο χρόνο (435 π.Χ.) προκλήθηκε ναυμαχία
στη Λευκίμμη στην οποία νικητές εξήλθαν οι Κερκυραίοι απέναντι στους
Κορίνθιους. Οι Κορίνθιοι τότε μετά την ήττα τους άρχισαν πυρετώδεις
προετοιμασίες για να δημιουργήσουν μεγάλο στόλο. Οι Κερκυραίοι βλέποντας τους
προσπάθησαν να βρουν ένα σύμμαχο. Αυτόν προσπάθησαν να τον βρουν στην Αθήνα,
ζητώντας συμμαχία (433 π.Χ.). Οι Κορίνθιοι όμως απαίτησαν από τους Αθηναίους να
μείνουν ουδέτεροι. Στην αρχή οι Αθηναίοι αποδέχτηκαν την τελευταία πρόταση των
Κορινθίων όμως μετά ο Περικλής έπεισε τους Αθηναίους να αλλάξουν
γνώμη. Έτσι δημιουργήθηκε αμυντική συμμαχία ανάμεσα στους Αθηναίους και τους
Κερκυραίους. Οι Αθηναίοι έστειλαν στους Κερκυραίους 10 τριήρεις υπό τους
Λακεδαιμόνιο, Πρωτέα, Διότιμο ενώ όλος ο στόλος της Κέρκυρας αριθμούσε 110
τριήρεις. Αρχηγοί του κερκυραϊκού στόλου ήταν ο Μικιάδης, ο Ευρύβατος και ο
Αικιμίδης. Ακόμη για βοήθεια στους Κερκυραίους ήρθαν 1.000 Ζακύνθιοι οπλίτες.
Οι Κορίνθιοι διέθεταν 150 τριήρεις υπό τον Ξενοκλείδη. Ακόμη δέχτηκαν τη
βοήθεια των Ηλείων, των Λευκαδίων, των Μεγαρέων, των Αμβρακιωτών και
των Ανακτορίων. Τελικώς οι δύο στόλοι συναντήθηκαν κοντά στα Σύβοτα,
ανάμεσα στην Κέρκυρα και τη Θεσπρωτία. Ο κερκυραϊκός στόλος χωρίστηκε στα
δυο με τις 30 τριήρεις των Αθηναίων δεξιά και τις 100 τριήρεις των Κερκυραίων
αριστερά. Οι Κορίνθιοι βρίσκονταν στο δεξί κέρας, οι Ηλείοι, οι Ανακτόριοι και
οι Λευκάδιοι στο κέντρο και οι υπόλοιποι στο αριστερό κέρας. Η ναυμαχία άρχισε
με τη νίκη των Κερκυραίων επί των Αμβρακιωτών και των Μεγαρέων οι οποίοι
τράπηκαν σε φυγή, ενώ οι Κορίνθιοι στα αριστερά νίκησαν τους υπόλοιπους
Κερκυραίους. Όμως επενέβησαν οι Αθηναίοι και δημιουργήθηκε μεγάλη σύγχυση στις
τάξεις των Κορινθίων. Έτσι οι τελευταίοι υποχώρησαν επειδή είδαν 20 νέα
αθηναϊκά πλοία, υπό τον Γλαύκωνα, να έρχονται κατά πάνω τους. Όμως άρχισε να
νυχτώνει κι έτσι οι δύο στόλοι επέστρεψαν στις βάσεις τους.
1)
Η ναυμαχία της Ναυπάκτου
2)
Η ναυμαχία των Αργινουσών
3)
Η ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ
ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ
Το 429 π.Χ. οι Ακαρνάνες και
οι Αμβρακιώτες βρίσκονταν σε πόλεμο μεταξύ τους. Έτσι και οι δύο
ζήτησαν από τους συμμάχους τους να τους βοηθήσουν: τους Ακαρνάνες οι Αθηναίοι
και τους Αμβρακιώτες οι Σπαρτιάτες. Οι τελευταίοι έστειλαν εκστρατευτικό
σώμα με αρχηγό τον Κνήμο. Ο Κνήμος όμως έχασε μια μάχη από τους
Ακαρνάνες και αποφάσισε να γυρίσει στην Πελοπόννησο. Τις ίδιες μέρες με
την ήττα των Λακεδαιμονίων από τους Ακαρνάνες ξεκινάει ένας πελοποννησιακός
στόλος 47 τριήρεων με αρχηγούς τους Μαχάωνα, Ισοκράτη και Αγαθαρχίδα
που θέλουν να περάσουν τον Κορινθιακός κόλπο. Όμως ο Φορμίων, ένας
Αθηναίος ναύαρχος, με 20 τριήρεις φυλάει τον Κορινθιακό κόλπο. Έτσι οι
διοικητές του πελοποννησιακού στόλου για να μην τους καταλάβει θα προσπαθήσουν
να περάσουν απαρατήρητοι το βράδυ. Αλλά αργούν. Ο Φορμίων τους καταλαβαίνει και
κυκλώνει τον πελοποννησιακό στόλο, πιέζοντάς τον. Ακόμα το κύμα και ο άνεμος
αναταράζουν τις πελοποννησιακές τριήρεις. Οι Αθηναίοι επιτίθενται και βυθίζουν
12 πλοία. Έτσι τελείωσε η ναυμαχία με νίκη του Φορμίωνα που αμέσως μετά έστησε
τρόπαιο.Μετά την ήττα τους οι Λακεδαιμόνιοι στέλνουν τον Βρασίδα, τον
Κνήμο, τον Τιμοκράτη και τον Λυκόφρωνα για να βοηθήσουν
τους άλλους τρεις ναυάρχους. Τώρα οι τριήρεις ανέρχονται σε 77 και
κατευθύνονται ξανά στον Κορινθιακό κόλπο. Οι δύο αντίπαλοι μένουν για 2 μέρες
ακίνητοι. Οι Πελοποννήσιοι προσπαθούν να παρασύρουν τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι
κατευθύνονται προς τη Ναύπακτο και οι Σπαρτιάτες επιτίθενται προς αυτούς και
κόβουν το σχηματισμό τους στη μέση. Τα έντεκα από τα 20 πλοία των Αθηναίων
προλαβαίνουν και αποφεύγουν τη σπαρτιατική επίθεση. Τα άλλα 9 βρίσκονται
παγιδευμένα. Όμως τους σώζουν οι Μεσσήνιοι πεζοί που βρίσκονται
στη Ναύπακτο. Οι Αθηναίοι καταφέρνουν και ανασυντάσσονται και επιτίθενται κατά των
Σπαρτιατών. Οι Πελοποννήσιοι τρέπονται σε φυγή με πολλούς νεκρούς. Ανάμεσά τους
και ο Τιμοκράτης ο οποίος αυτοκτόνησε. Ο Φορμίων μετά τη νίκη του στήνει τρόπαι0.
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΑΡΓΙΝΟΥΣΩΝ
Η Ναυμαχία στις Αργινούσες (νησιά στα παράλια
της Μικράς Ασίας απέναντι από τη Λέσβο)] έγινε το 406
π.Χ. κατά τα τέλη του Πελοποννησιακού Πολέμου μεταξύ οκτώ
Αθηναίων στρατηγών που ηγούνταν 155 τριήρεων και του
Σπαρτιάτη Καλλικρατίδα που ηγείτο 120.Η ναυμαχία έληξε με νίκη των
Αθηναϊκών δυνάμεων και το αποτέλεσμα προκάλεσε πρόταση συνθηκολόγησης από τη
Σπάρτη, απορρίφθηκε όμως από την Αθήνα ως ασύμφορη, αφού προϋπόθετε να
παραμείνουν στην πελοποννησιακή συμμαχία πολλά νησιά του Αιγαίου και
πόλεις της Ιωνίας που είχαν στο μεταξύ αλλάξει στρατόπεδο. Επιπλέον,
η νίκη αμαυρώθηκε από την εκτέλεση των νικητών Αθηναίων στρατηγών, οι οποίοι
καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή δεν μπόρεσαν μετά να διασώσουν τους ναυαγούς
και δεν περισυνέλεξαν τις σορούς 5.000 συμπολεμιστών τους. Ο Καλλικρατίδας
σκέφτηκε να επιτεθεί νύχτα στην αθηναϊκή δύναμη, αλλά ξέσπασε καταιγίδα και
έτσι αναγκάστηκε να περιμένει μέχρι το ξημέρωμα. Άφησε περίπου 50 πλοία στο
λιμάνι της Μυτιλήνης για να ελέγχει τις κινήσεις του Κόνωνα που παρέμενε
πολιορκημένος με τον στόλο του και ο ίδιος ξανοίχτηκε στη ναυμαχία με 120
τριήρεις. Το πλήρωμα των σπαρτιατικών πλοίων ήταν για πρώτη φορά ανώτερο των
αθηναϊκών, μια που οι έμπειροι ναυτικοί υπηρετούσαν στον στόλο του Κόνωνα. Οι
οκτώ στρατηγοί έπρεπε να είχαν διδάξει την τέχνη της ναυσιπλοΐας αλλά και του
πολέμου σε χιλιάδες αμάθητους άνδρες –τους μετοίκους και τους δούλους που είχαν
ναυτολογηθεί αστραπιαία- μέσα στις λίγες εβδομάδες που είχε διαρκέσει το ταξίδι
τους.Για να αντιμετωπίσουν τις αντικειμενικά εμπειρότερες δυνάμεις των
Σπαρτιατών, οι Αθηναίοι στρατηγοί παρέταξαν τον στόλο τους σε διπλή γραμμή αντί
για την παραδοσιακή μία, εκτός από το κέντρο τους, το οποίο άφησαν μονό. Με
αυτή τη διπλή γραμμή οι Σπαρτιάτες δεν θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τον κλασικό
ελιγμό ναυμαχίας που λεγόταν διέκπλους (περνούσαν ανάμεσα από δύο
τριήρεις και κάνοντας μεταβολή επιτίθονταν από τα νώτα ή τη χτυπούσαν
πλευρικά). Επίσης, οι Αθηναίοι εφάρμοσαν ένα ακόμη πρωτότυπο σχέδιο και καθώς
προχωρούσαν, ανοίγονταν, επεκτείνοντας την αριστερή πτέρυγά τους ολοένα και
περισσότερο για να υπερκεράσουν τη σπαρτιατική και σταδιακά να την κυκλώσουν ή
πάντως να την περιορίσουν έστω σε ημικύκλιο. Οι κυβερνήτες των πλοίων του
Καλλικρατίδα κατάλαβαν τότε ότι υπήρχε κίνδυνος να ηττηθούν και του πρότειναν
να μη ναυμαχήσει αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος. «Αν σκοτωθώ» είπε «η Σπάρτη δεν
θα πάθει τίποτα. Αν όμως φυγομαχήσω, θα είναι μεγάλη ντροπή για
εκείνην». Διαίρεσε τις δυνάμεις του στα δύο για να αποφύγει την
περικύκλωση και εν μέσω της μάχης, καθώς ήταν επικεφαλής της δεξιάς πτέρυγας
του στόλου του, σκοτώθηκε. Τότε η δεξιά πτέρυγα, παρότι είχε μεριμνήσει να
υπάρχει διάδοχος σε περίπτωση που σκοτωνόταν, αυτός δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί
και η πλευρά αυτή κατέρρευσε Το άλλο κομμάτι του στόλου των Σπαρτιατών, στο
οποίο ηγούνταν οι Θηβαίοι, το αριστερό, συνέχισε τη ναυμαχία για αρκετή
ώρα, αλλά δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει όλο τον αθηναϊκό στόλο μόνο του και
ακολούθησε σε υποχώρηση τα πλοία που είχαν εναπομείνει στη δεξιά πτέρυγα και
που τώρα απομακρύνονταν. Οι Σπαρτιάτες έχασαν συνολικά 70 πλοία και οι Αθηναίοι
25.
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΓΟΣ ΠΟΤΑΜΟΥΣ
Η ναυμαχία στους Αιγός Ποταμούς μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών τον
Σεπτέμβριο του 405 π.Χ. στον Ελλήσποντο ή Δαρδανέλλια ήταν εκείνη
που, με τη συντριπτική ήττα των πρώτων, σήμανε το τέλος του Πελοποννησιακού
Πολέμου. Οι δύο στόλοι συναντήθηκαν στον Ελλήσποντο ή Δαρδανέλλια. Οι Αθηναίοι
προκάλεσαν τους Σπαρτιάτες να ναυμαχήσουν, όμως ο αρχηγός των
Σπαρτιατών Λύσανδρος δεν ενέδωσε στην πρόκληση ούτε την πρώτη φορά
ούτε τη δεύτερη. Οι Αθηναίοι κάποια στιγμή αποβιβάστηκαν στη δυτική ακτή των
Δαρδανελλίων, στη θέση ‘’Αιγός Ποταμοί’’ για να προμηθευτούν τα απαραίτητα
τρόφιμα. Τότε ο Λύσανδρος βρήκε την ευκαιρία και επιτέθηκε αιφνίδια στην
απέναντι ακτή του στενού και συνέλαβε όλα τα αφύλακτα πλοία στην ξηρά, χωρίς να
δώσει καν ναυμαχία! Μάλιστα παρότι ο Κόνωνας, ο οποίος ήταν ο αρχηγός του
αθηναϊκού στόλου, είδε την κίνηση των Σπαρτιατών και σήμανε να επιβιβαστούν
όλοι οι Αθηναίοι στα καράβια, ήταν πια πολύ αργά. Κατάφεραν να ξεφύγουν μόνο
εννιά από τα πλοία των Αθηναίων, υπό την ηγεσία του Κόνωνα, ενώ όλα τα υπόλοιπα
καταλήφθηκαν. Πολλοί άνδρες κατέφυγαν στα γύρω βουνά, αλλά καταδιώχθηκαν
ανηλεώς. Ο Λύσανδρος μετά εκτέλεσε επί τόπου όλους τους Αθηναίους αιχμαλώτους,
3.000 στον αριθμό, εκτός από τον Αθηναίο στρατηγό Αδείμαντο. Σύμφωνα με
άλλους ο Αδείμαντος γλίτωσε επειδή πρόδωσε. Αναφέρεται όμως και η εκδοχή ότι ο
Λύσανδρος του χάρισε τη ζωή επειδή σε πρόσφατη σύσκεψη των Αθηναίων ήταν ο πιο
διαλλακτικός. Όταν, συγκεκριμένα, οι άλλοι πρότειναν να κόβονται τα δεξιά χέρια
των αποστατών της Αθηναϊκής Συμμαχίας που πολεμούσαν στο πλευρό των εχθρών
τους, ο Αδείμαντος φέρεται να ήταν ο μόνος που καταψήφισε το μέτρο.
Η σημαντικότερη ημερομηνία για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία,
ιδίως για τους Λατίνους ιστορικούς, είναι η 2 Σεπτεμβρίου του 31 π.Χ., η ημέρα
πού έγινε η Ναυμαχία του Ακτίου που έκρινε την τύχη της ανώτατης ηγεσίας του
ρωμαϊκού Κράτους. Το Άκτιο είναι το ακροτελεύτιο ακρωτήριο της Ακαρνανίας,
στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου, απέναντι από την Πρέβεζα, από την
οποία απέχει μόλις 725 μέτρα. Αντίπαλοι ήταν από τη μία πλευρά ο Γάιος
Οκτάβιος(Gaius Octavius), μετέπειτα Αυτοκράτωρ Αύγουστος (Augustus),
ή Οκταβιανός (Octavian) και από την άλλη ο Μάρκος Αντώνιος(Marcus
Antonius), γαμπρός του Οκταβιανού (είχε παντρευτεί την Οκταβία, αδελφή
του Οκταβιανού) και η Βασίλισσα της Αιγύπτου Κλεοπάτρα Ζ'. Ο Γάιος Οκτάβιος
έπεισε τη Σύγκλητο να επιτεθεί στον Μάρκο Αντώνιο, με την κατηγορία ότι σύνηψε
ερωτική σχέση και συμμαχία με την Κλεοπάτρα και ότι σκόπευε να παραδώσει στους
Αιγύπτιους Ρωμαϊκή γη.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ
4)https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B1%CF%85%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CF%82 (21/04/20).